Przejd藕 do tre艣ci
Strona g艂贸wnaDiabelski Hrabia – Melisa Bel

Diabelski Hrabia – Melisa Bel

Na angielskim dworze…

9馃惥/10

Maj za oknem, bzy kwitn膮, wiosna pe艂n膮 par膮, a mi ostatnio w 偶yciu brakuje poryw贸w serca.  Zatraci艂am si臋 w literaturze krymina艂u, czuj臋 dos艂ownie ci臋偶ar psychopat贸w, seryjnych morderc贸w i toksycznych relacji. Potrzebowa艂am czego艣 lekkiego, co odci膮gnie mnie od obowi膮zk贸w i w艂a艣nie tak natrafi艂am na Diabelskiego Hrabiego autorstwa Melisy Bel.

Zacznijmy od tego, o czym opowiada historia. Poznajemy g艂贸wnego bohatera, lorda Winstona, gdy ten otrzymuje pisemn膮 pro艣b膮 o zaopiekowaniu si臋 wdow膮 po swoim kuzynie. Lady Ashton jest dobrze znan膮 mu 鈥瀌am膮鈥, a tu to s艂owo lokuje w cudzys艂owie, bo Jocelyn nie jest szlachetnie urodzona, a wszyscy zarzucaj膮 jej, 偶e usidli艂a Edwarda, 艂asa na jego maj膮tek i koneksje. Po 艣mierci m臋偶a jest ponownie nikim, nie ma pracy, nie ma domu. Musi prosi膰 o czyj膮艣 protekcj臋, tak zjawia si臋 w zamku lorda Winstona, kt贸rego z艂a s艂awa zd膮偶y艂a wyprzedzi膰.

鈥濼o w tamtym czasie zyska艂 przydomek Diabelski Hrabia. Towarzystwo nie oszcz臋dzi艂o go i szepta艂o po k膮tach, 偶e oszala艂 zaprzeda艂 dusz臋 diab艂u. Nikogo nie obchodzi艂o, 偶e jest bohaterem wojennym.鈥

Jocelyn nie wie, na co mo偶e liczy膰, to jest jej jedyna szansa. Ma niewielki baga偶, dok艂adnie dwie suknie, kota Rogera i wielk膮 nadziej臋, 偶e kiedy艣 b臋dzie lepiej. Zawsze si臋 zastanawiam, co ma da膰 nam dana historia. Z czym chcia艂 zostawi膰 nas autor? Po lekturze by艂am wzruszona, odczu艂am jej lekko艣膰, magi臋, a jednocze艣nie zauroczy艂am si臋 ca艂膮 histori膮. J臋zyk powie艣ci jest przepi臋kny, cudowne opisy sprawiaj膮, 偶e widzimy, czujemy i s艂yszymy. Autorka maluje nam obraz przed oczami tylko za pomoc膮 s艂贸w. Klimat XIX wiecznej Anglii jest wr臋cz namacalny. Trzeba przyzna膰, 偶e wykreowany 艣wiat, bazuj膮cy zapewne na wielogodzinnym researchu, wyszed艂 autorce bardzo dobrze. Chcia艂abym zwr贸ci膰 na co艣 uwag臋, ale j臋zyk powie艣ci jest po prostu przepi臋kny. Dialogi wydaje mi si臋, 偶e s膮 dobrze dopasowane do 贸wczesnych czas贸w, co wi臋cej czasami mi臋dzy bohaterami a偶 iskrzy. Rzuci艂 mi si臋 w oczy humor, bo ta ksi膮偶ka naprawd臋 momentami bawi, bystro艣ci膮 i inteligencj膮, przewa偶nie g艂贸wnej bohaterki Jocelyn, kt贸ra jest bardzo temperamentn膮 postaci膮. A ka偶dy pojawiaj膮cy si臋 charakter, niewa偶ne czy dobry czy z艂y, mia艂 w sobie to co艣. Ci bohaterowie s膮 wyra藕ni, tr贸jwymiarowi. S膮 przede wszystkim sp贸jni, bardzo dobrze jest zaplanowana psychologiczna strona postaci, bo ka偶dy z bohater贸w zmienia si臋 na kartach powie艣ci, rozwija si臋, b艂膮dzi, czasami zachowuje si臋 tak, 偶e a偶 obruszy艂am si臋, jak mo偶na w tak skandaliczny i arogancki spos贸b kogokolwiek potraktowa膰.

A skoro przy tych bucach jeste艣my, skupmy si臋 mo偶e o lordzie Winstonie. Czy kto艣 potrafi mi odpowiedzie膰 na pytanie, dlaczego my lubimy takich m臋偶czyzn?

Dojrza艂y hrabia, tak przynajmniej jest przedstawiany, a zachowuje si臋 jak ma艂e dziecko, tupie n贸偶kami jak tylko czego艣 niedostanie w trzy sekundy. Jego posta膰 bardzo si臋 zmienia, ale co najwa偶niejsze, Jocelyn wcale nie akceptuje zachowania hrabiego, cz臋sto pozwala sobie na wykwintne z艂o艣liwo艣ci, kt贸re s膮 w艂a艣nie humorem tej powie艣ci. Mi臋dzy nimi naprawd臋 lec膮 iskry. To historia, pokazuj膮ca jak mi艂o艣膰, nami臋tno艣膰 i blisko艣膰 drugiego cz艂owieka, jest w stanie nas zmieni膰, jak my, ludzie, otwieramy si臋, gdy tylko mamy pewno艣膰, 偶e kto艣 nas nie zrani, 偶e mo偶emy mu ufa膰. Nie b臋d臋 ukrywa膰, 偶e Charles Winston zwyczajnie denerwowa艂 mnie w powie艣ci, jednak, przez co 偶e posta膰 rozwija si臋 podczas ca艂ej fabu艂y, jego zachowanie zosta艂o wyt艂umaczone. Wci膮偶 podziwiam, 偶e ktokolwiek potrafi艂 z nim wytrzyma膰, a ju偶 w szczeg贸lno艣ci Jocelyn.

Nasza dama to niezwyk艂e dobra duszyczka, wra偶liwa na cierpienie, uczynna, bardzo pracowita i ambitna. Ona nie poddaje si臋 jak tylko pierwsza k艂oda spadnie pod jej nogi. Nic dziwnego, 偶e m臋偶czy藕ni, nie tylko Diabelski Hrabia, s膮 ni膮 zainteresowani, bo lady Ashton ma niesamowit膮 aur臋. Jocelyn to taki postaci, 偶e chcia艂oby si臋 mie膰 tak膮 przyjaci贸艂k臋. Cho膰 na swojej drodze 偶yciowej, mia艂a wiele przeszk贸d nigdy si臋 nie poddawa艂a, nawet je艣li ze z艂膮 s艂aw膮 zosta艂a sama. Melisa Bel w interesuj膮cy spos贸b odwzorowuje relacje mi臋dzy damami, t臋 plotkarsk膮 natur臋, w XIX wieku. Z艂apa艂am si臋, 偶e czasami odczuwam fa艂szywo艣膰 i dwulicowo艣膰 relacji, gdzie zwyczajnie osoba wola艂a zadba膰 o swoj膮 reputacj臋 ni藕li pom贸c Jocelyn w potrzebie, ale jestem sk艂onna uzna膰, 偶e jest to zachowanie podobne do tego, gdy spotykamy osob臋, z kt贸r膮 nie wiedzieli艣my si臋 te dwadzie艣cia lat, jeste艣my dla niej mili, zapewne g艂贸wnie z sentymentalizmu, a okazuje si臋, i偶 ta relacja wcale nie nale偶y do warto艣ciowych.

Wyj膮tkowo zosta艂o uj臋te po偶膮danie, iskry, kt贸re lec膮 mi臋dzy bohaterami, naprawd臋 bez pami臋ci wci膮gaj膮 czytelnika. Jocelyn musi wybiera膰 mi臋dzy uczuciem, rozs膮dkiem, a w艂asnymi pragnieniami, bowiem jak ju偶 wiecie zapewne z opisu na ok艂adce ksi膮偶ki, pojawia si臋 r贸wnie偶 baron Nicholas Devon, kt贸ry bardzo otwarcie adoruje wdow臋 po Edwardzie. Tu nie ma taniego erotyku, ta porywaj膮ca historia zosta艂a zamkni臋ta w murach angielskiego dworu, a my wcale nie chcemy opuszcza膰 tego zamku. Przyznam szczerze, 偶e liczy艂am na to, 偶e pojawi si臋 wi臋cej spi臋膰 mi臋dzy bohaterami, a ich historia b臋dzie jeszcze bardziej przewrotna, ale lord Winston nie lubi zdobywa膰 kobiet, ba, wr臋cz w og贸le uczy si臋, dzi臋ki swojej zazdro艣ci, jak m臋偶czyzna powinien post臋powa膰 z dam膮. Opowie艣膰 o jego przesz艂o艣ci sprawia, 偶e wi臋cej rzeczy jeste艣my w stanie zrozumie膰, jak i Jocelyn nie mia艂 艂atwego 偶ycia, ale powiem to g艂o艣no, kawa艂 z niego drania.

Nie wolno tu zapomnie膰 o roli, kt贸r膮 pe艂ni膮 zwierz臋ta w powie艣ci. Niesforny kot Roger, s艂uchaj膮cy si臋 tylko swojej pani, potrafi zaskakiwa膰, a jego wybryki bawi膮 do 艂ez. Jak przeczytacie ksi膮偶k臋, to b臋dziecie wiedzieli, w kt贸rym dok艂adnie momencie, chcia艂abym zobaczy膰 wszystkich miny.

Zach臋cam was szalenie do poznania przyg贸d Diabelskiego ksi臋cia i Jocelyn. Malowniczy j臋zyk, ci臋ty, bystry humor, historia pe艂na nami臋tno艣ci, emocji, uczu膰. Porywa nas ta mi艂o艣膰, zatracamy si臋 w romansie i chcemy wi臋cej. Ja chc臋 wi臋cej, czekam ju偶 na drug膮 cz臋艣膰.

0 komentarzy do “Diabelski Hrabia – Melisa Bel”

  1. Pingback: [PATRONAT] W paszczy lwa – Melisa Bel – Z kotem czytane

Dodaj komentarz

Tw贸j adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola s膮 oznaczone *